સમણાં આવે ને તો'ય કાળા ડીબાણ ,એવું સૂરજ વિનાનું સાવ  ગામ,
ઝાંખું  પાંખું'ય  હવે     સૂતાં કે જાગતા, સુઝે નહિ સમણું કે  કામ

એવા અણરૂપ અમે કેવાં લાગ્યા કે ,કોઈ લીલા રણવાસ આમ  વીસરે
તકતે જોઉં ત્યાં આંખ આડે ઘેરાય જતી, ભીની તરબોળ ભીંત  નીતરે
મારી હથેળીયુંની   મેંદી  ચીંધીને  કોઈ,  કહેતું'તું  જાળવશું   આમ

સળકે ચોપાસ ઠેક અંધારી લૂ ને ,મારી ભાતીગળ  ઓઢણી   ચીરાતી
લીલું એકાદ પાન ઠેશમાં ચડે છે ત્યારે, રૂ શી    પીંજાઈ જતી છાતી
તડકા રે હોય તો તો છાંયડા વિનાના કહી,  દુઃખને  અપાય કાંક નામ

- રમેશ પારેખ