મોરલા હો !

No Comments

ઝવેરચંદ મેઘાણી

મોરલા હો ! મુને થોડી ઘડી
તારો આપ અષાઢીલો કંઠ:
ખોવાયેલી વાદળીને હું
છેલ્લી વાર સાદ પાડી લઉં.

ઈંદ્રધનુ ! તારા રંગ-ધોધોમાંથી
એક માગું લીલું બુન્દ:
સાંભરતાંને આંકવા કાજે
પીંછી મારી બોળવા દેજે !

મેઘમાલા ! તારા લાખ તારોમાંથી
ખેંચવા દે એક તાર:
બેસાડીને સૂર બાકીના
પાછી સોંપી દૈશ હું વીણા.

ઘોર સિંધુ ! તારા વીંજણાનું નાનું
આપજે એક કલ્લોલ:
હૈયું એક નીંદવિહોણું-
ભાલે એને વાયરો ઢોળું.

રાતરાણી ! તારા ઝાકઝમાળનું
મારે નથી કાંઈ કામ:
ગાઢ અંધકાર પછેડા
ઓઢાડી દે ઊંઘની વેળા.

– ઝવેરચંદ મેઘાણી
(મૂળ કવિતા- રવીન્દ્રનાથ ટાગોર)

સ્વર : શ્યામલ સૌમિલ અને આરતી મુનશી
સ્વરાંકનઃ શ્યામલ સૌમિલ મુનશી

સૌજન્ય : રચના અંતાણી, ભુજ

સાવ નોંખી ધૂળના માણસ

No Comments

રાજ લખતરવી

સાવ નોંખી ધૂળના માણસ અમે.
આશિકોના કૂળના માણસ અમે.

થઈ ગયા છઈ ફૂલના હમણાં ભલે,
મૂળ તો છઈ શૂળના માણસ અમે.

બોલવાના, પાળવાના કૈં નહીં,
ક્યાં હતાં રઘુકૂળના માણસ અમે.

થઈ ગયા દાનવ સમય સંજોગથી,
દેવ જેવા કૂળના માણસ અમે.

‘રાજ’ સોનાના હતા સતયુગ મહીં,
કળિયુગે તો ધૂળના માણસ અમે.

-રાજ લખતરવી

સ્વર : પિયુષ દવે
સ્વરાંકન : ડો ભરત પટેલ

રાધાની વેદના તો દુનિયા એ જાણી

No Comments

રાધાની વેદના તો દુનિયા એ જાણી પણ માધવની વેદના અજાણી
હૈયા ના ગોખ મહી સાચવી ને રાખી ને હોઠ પર ક્યારેય ના આણી

રાધા એ શબ્દોના બાણ ઘણા માર્યા પણ માધવના ખોલે કંઈ વાણી
વાંસળીના સ્વરમાં પણ વહેતી ના મુકે એ, માધવ તો મનના બંધાણી

માધવની નજરો માં છાનું છાનું જોયું ત્યાં ઝાંખી એ મુજને દેખાણી
ઝળું ઝળું સાવ થતી આંખોમાં વાદળ ને વાદળમાં વેદનાના પાણી

રાધા રે રાધા આ મૂંગા તે માધવની વેદના છે તુજ થી અજાણી
તારી તે પીડાના કોચલામાં તુજને એ કદીયે ના થોડી સમજાણી?!

એક વાર માધવના મનને તું વાંચજે ખૂટશેના આંખોના પાણી
“શ્રાવણી” તો શ્રાવણના જળમાં જઈ ડૂબી કે કોણ એને બ્હાર લેશે તાણી?

-ઇન્દિરા બેટીજી

સ્વરઃ કલ્પક ગાંધી
સ્વરાંકન :કલ્પક ગાંધી

મેઘા રે ઘનઘોર થઈ વરસો

No Comments

નરસિંહ મહેતા ની રચના પાર્થિવ ગોહિલ ના સ્વરમાં

વ્હાલપનું વાદળ વરસે ને

No Comments


રક્ષા શુક્લ

વ્હાલપનું વાદળ વરસે ને તારાનું ટમટમતું અચરજ
ગુજરાતીના ગગન વચાળે અઢળક ચાંદા, અઢળક સૂરજ.

નરસીં જાણે ધૂવ તારક ને મીરાંબાઈ છે મીનપિયાસી,
પાઘડિયુંના વળની વચ્ચે શોભી ઊઠે ગુર્જરવાસી.
કૃષ્ણ-સુદામો કરે ગોઠડી, લળી લળી ઝાંખે સૌ દાસી.
મા ગુર્જરથી થાકું તો ખોળો પાથરતી હિન્દી માસી.

ત્રિલોક થંભે, ખમીર છલકે, ડણકું દે જ્યાં ગીરમાં સાવજ,
ગુજરાતીના ગગન વચાળે અઢળક ચાંદા, અઢળક સૂરજ.

રેતીના દરિયા વચ્ચે એ હાથ-હલેસાં લઈ તરવાનો,
ગુજરાતી મીઠ્ઠી બાની બોલે એવી જાણે પરવાનો.
‘હું જ પુરાતન, હું જ સત્ય’ કહી ઊજળા એ શ્વાસો ભરવાનો,
દરિયાદિલ ગરવો ગુજરાતી રુદિયામાં આસન ધરવાનો.

વણજ અને વેપારે છે ગુજરાત મોખરે, સૌમાં દિગ્ગજ.
ગુજરાતીના ગગન વચાળે અઢળક ચાંદા, અઢળક સૂરજ.

-રક્ષા શુક્લ

સ્વરઃ ડો ફાલ્ગુની શશાંક
સ્વરાંકન : ડો ફાલ્ગુની શશાંક
સંકલન : હરદ્વાર ગોસ્વામી

Older Entries Newer Entries

Contact Us On WhatsApp @Amit Trivedi